KUMITE

ugg schuhe canada goose herren canada goose sale parajumpers jacke barbour jacke woolrich jacken ugg schweiz canada goose jacke parajumpers schweiz parajumpers outlet barbour schweiz canada goose schweiz
S T R O N A   G Ł Ó W N A
HISTORIA ETYKIETA KIHON KATA KUMITE FILOZOFIA FIZYKA WYMAGANIA EGZAMINACYJNE
SŁOWNICZEK OSOBISTOŚCI  KYOKUSHIN S E K C J A   S T A S Z Ó W

KARATE KYOKUSHIN  STASZÓW

Comprare Levitra Professional Comprare Viagra Jelly Comprare Super Hard ON Comprare Cialis Soft Comprare Kamagra Flavored Comprare Viagra Soft Comprare VPXL Comprare Red Viagra Comprare Cialis Jelly Comprare Levitra With Dapoxetine Comprare Cialis Super Comprare Kamagra Jelly Comprare Propecia Comprare Viagra Comprare Viagra Professional Comprare Cialis Professional Comprare Female Viagra Comprare Levitra Comprare Viagra Super Comprare Viagra Gold Comprare Kamagra Gold Comprare Tadalis SX Comprare Cialis Comprare Priligy Comprare Kamagra
            
KUMITE KYOKUSHIN
TAMESHIWARI
ZASADY WALKI
TEST STU KUMITE
NAJLEPSI ZAWODNICY KYOKUSHIN
ANDY HUG

KUMITE KYOKUSHIN

    Pierwotnie walka w karate była konfrontacją na śmierć i życie, takie bowiem były realia, w których karate powstawało i takie życiowe potrzeby przed nim stawiano. Nie było więc w tej walce żadnych ograniczeń typu strefy wyłączonej z ataku, zakazanych uderzeń czy markowania ciosów i wydaje się to być naturalne, jeśli zważyć, iż napastnik, przed którym bronił się adept karate musiał być co najmniej skutecznie obezwładniony, by swego ataku dalej nie kontynuował.

                         

        

              

                                            

     Jiu-kumite (wolna walka) jest najbardziej zaawansowaną formą karate – jego esensją. Twarz, szyja, kręgosłup, genitalia, stawy kolanowe są wyłączone jako cel ataku. Jest to logiczne jeśli zważyć, iż w Kyokushin stosuje się – na odpowiednim szczeblu przygotowania zawodników – pewien kontakt. Na wysokim stopniu zaawansowania, pomiędzy równymi pasami ciosy i kopnięcia muszą zbliżać się do celu. Ponieważ wysoki stopień kontroli cisów i bloków jest niezbędny, w celu zabezpieczenia się przed kontuzjami, najwyższe pasy, wprowadzają niższych stopniem w wolną walkę i kontrolują nadmierną agresję niektórych, chcących wykorzystać w walce swą przewagę.

   Istnieje duża różnica między walką Budo Karate (w Dojo),  a zawodami sportowymi. W praktyce okazuje się, że zawodnik osiągający sukcesy sportowe niekoniecznie musi być dobry w wolnej walce. Nie należy zapominać, że powinno się dążyć do szczytu umiejętności w karate, którym jest walka Budo Karate, a także doskonałość – pozwalająca na walkę, niezależnie od rodzaju przepisów.

             Kumite, czyli walka, odbywa się na kwadratowej półtwardej macie o bokach 8 metrów. Walka jest oceniana przez czterech sędziów liniowych i sędziego maty prowadzącego walkę, każdy z pięciu sędziów dysponuje jednym głosem.

      Czas walki. 
Kumite trwa 3 minuty. Jeśli po tym czasie walka jest nie rozstrzygnięta, następuje dwuminutowa dogrywka. Jeśli dogrywka nie przyniesie rozstrzygnięcia, zwycięzcą ogłasza się zawodnika lżejszego, pod warunkiem, że różnica w wadze jest większa niż 5 kg. Jeśli waga nie może rozstrzygnąć o zwycięstwie, zwycięża ten zawodnik, który złamał większą ilość desek ( test Tameshi-Wari). 

      Techniki zabronione.
Zabronione są jakiekolwiek ataki na głowę, twarz i szyję przeciwnika przy zastosowaniu otwartej ręki, pięści lub innej części ramienia. Z wyjątkiem nadzwyczajnych sytuacji, takie zachowanie wiąże się z automatyczną dyskwalifikacją zawodnika. Zabronione jest także kopnięcie w krocze szturchanie lub uderzenie głową, kopnięcia w jakąkolwiek część stawów kolanowych i kopnięcia kolanem podczas przytrzymywania głowy lub szyi, uderzeniem łokciem w jakąkolwiek część pleców przeciwnika, uderzenie lub kopanie przeciwnika, który jest przewrócony ( chyba, że kopnięcie lub uderzenie następuje natychmiast po wykonaniu techniki, po której przeciwnik przewraca się, lecz w tym wypadku jakikolwiek kontakt jest zakazany), wykonywanie ataku leżąc na macie po powaleniu przez przeciwnika na matę, chwytanie i przytrzymywanie przeciwnika za Dogi ( strój ), jakiekolwiek techniki lub czyny, które zostały uznane przez sędziego maty za nieprzepisowe. 

      Ostrzeżenia.
Zawodnik może otrzymać ostrzeżenie za powtarzając się cofanie przed walką, lub opuszczanie pola walki, popychanie przeciwnika przy użyciu otwartej dłoni, ciągłą niesubordynację, lub naruszenie przepisów. 

w górę

 

 TAMESHIWARI

      Każdy zawodnik musi złamać minimum dwie deski przy zastosowaniu czterech różnych technik : 
- przód pięści ( Seiken) 
- dłoń nóż ( Shuto)
- łokieć ( Hiji) 
- stopa nóż ( Sokuto). 
Zawodnik może próbować złamania większej ilości desek niż wymagana, lecz jeśli próba nie powiedzie się, powinien otrzymać jeszcze jedną szansę na złamanie wymaganej ilości desek. Jeśli przy wykonaniu drugiej próby nadal nie może złamać wymaganej ilości desek, nie otrzymuje punktów. Podczas każdej rundy zawodnik może dwukrotnie podjąć próbę złamania desek. 
Deska - z drewna sosnowego lub świerkowego - ma wymiary 33 x 24 x 2,5 cm. 

 

   

    Oto co mówił o jiyu -kumite Masutatsu Oyama: "Karateka musi zdawać sobie sprawę, że wchodzi teraz w najtrudniejszą faze treningu i że musi być zdolny do skupienia swej uwagi na wielu aspektach - w tym samym czasie. Na przykład musi być zawsze świadom najbardziej drobiazgowych szczegółów dotyczących przeciwnika, jego sposobu oddychania, stylu ataku i obrony, jego równowagi, szybkości ruchów i momentów, kiedy jest najbardziej odsłonięty i niezabezpieczony przed ciosem. Oczywiście w tym samym czasie trzeba się koncentrować nad własnym planem obrony i ataku".

        W swej fizycznej manifestacji karate jest przede wszystkim systemem walki bez broni, a wysoki stopień doskonałości w wolnej walce jest tutaj celem.

        Doskonałość w wolnej walce nie może być osiągnięta tylko przez udział w niej.

        Dokładne zrozumienie podstawowych technik i precyzyjne opanowanie kata, są niezbędne przed przystąpieniem do walki, umożliwiają bowiem doskonałą kontrolę ruchów ciała i zachowanie równowagi podczas wykonywania technik. Wiele godzin ciężkiej pracy należy poświęcić na trening podstawowych technik i doskonalenie kata.

w górę

 

ZASADY WALKI

       Nigdy nie należy się cofać. Jeśli trzeba się cofnąć należy robić to zgodnie ze wskazówkami zegara lub w kierunku odwrotnym. Nigdy nie powinno się cofać po linii prostej.

       Nigdy nie należy stać w jednym miejscu. Zawsze należy się poruszać. W ten sposób utrudniamy atak przeciwnikowi.

       Wymuszenie zmiany kierunku. Nigdy nie należy dopuścić do ataku przeciwnika dokładnie na cel. Zawsze należy wymusić zmianę kierunku ataku, aby zminimalizować jego siłę.

       Z przeciwnikiem należy walczyć w taki sposób, jak on walczy z nami. Trzeba mu pokazać, że jesteśmy od niego lepsi na każdym poziomie. Dzięki temu stanie się on mniej pewny swoich umiejętności.

       Należy spowodować, by przeciwnik ustawił się tak, jak my chcemy. Można to osiągnąć po uprzednim sprawdzeniu jego reakcji. Później bazując na wyniku, ustawić przeciwnika w wybrany sposób stosując odpowiednio techniki uników i zmyłek. Następnie można przejść do knockoutu.

 

 

Tekst pochodzi z książki: "Trening i metoda walki" B. Urquidez
Wydawnictwo Budo - Sport, Warszawa 1999r

w górę

 

TEST STU KUMITE

      Oyama wybrał hyakushin-kumite ("stu walczących ludzi") jako ostateczny test adeptów Kyokushinkai. Decyzja ta była rezultatem dokładnych studiów nad tym, co uchodziło za test ostateczny. Dziewiętnastowieczny mistrz kenjutsu, Yamoka Tesshu, w stu pojedynkach pokonał jednego po drugim wszystkich przeciwników walcząc shinai (bambusowym mieczem). Judoka Mashiko Kimura jako jedyny przeszedł  test hyakushin-nage ("stu ludzi wykonujących rzuty"). Jako, że się przyjaźnili z Oyamą, ten ostatni mógł podziwiać intensywne metody treningowe Kimury, tak podobne do własnych. Proba Kimury trwała dwa kolejne dni. Te dwa wydarzenia z historii sztuk walki zadecydowały o wyborze przez Oyamę hyakushin-kumite jako najwyższego testu w Kyokushinkai..

        Oyama nigdy nie wymagał od uczniów wykonania czegoś, czego sam nie zrobił. Dlatego jako pierwszy poddał się testowi. Wkrótce po odbyciu intensywnego treningu w górach zdecydował, że nigdy nie będzie bardziej dogodnej okazji do podjęcia takiego wyzwania. Jako przeciwników wybrał swoich najlepszych uczniów z czarnymi pasami. Zażądał by każdy z nich walczył z nim przez dwie minuty. Po tym, gdy cała grupa przeszła swoją kolejkę, Oyama powtarzał walki, aż odbył ich pełną setkę. Aby dotrzeć do granicy możliwości powtórzył to przez kolejne trzy dni, odbywając w sumie trzysta pojedynków. Robił krótkie przerwy co dwadzieścia walk, aby uzupełnić płyny i zaspokoić potrzeby fizjologiczne i higieniczne. Sen pomiędzy setkami pojedynków był ograniczony do minimum ze względu na wysoki poziom adrenaliny  i ekscytację związaną z oczekiwaniem na kolejne dni walki. W trakcie testu wielu uczniów Oyamy walczyło z nim trzy lub cztery razy. Wielu z nich stanęło do walki tylko raz, ze względu na odniesione kontuzje. Wielu z nich znokautował jednym ciosem.

       Oyama chciał przedłużyć test do czterech dni, ale nie mógł, gdyż zabrakło przeciwników. Podczas testu walczył ze swymi najlepszymi uczniami w pełnym kontakcie, bez ochraniaczy, pokonując wszystkich. Nikt po nim nie spróbował tego powtórzyć. Ze względu na zły wpływ na morale uczniów sam Oyama nie zrobił tego po raz drugi, natomiast przyjął hyakushin-kumite jako najwyższy test w Kyokushinkai. Nie uczynił go jednak obowiązkowym, gdyż chciał, aby podejmowano to wyzwanie z własnej woli. Wierzył, że gdy będzie on nieobowiązkowy, znaczenie tak ciężkiej próby jeszcze się zwiększy - wybierając go z własnej woli adepci okażą prawdziwego ducha osu...

      Przygotowanie wymaga ogromnego wysiłku i hartu ducha. Ćwiczy się latami, bo żaden inny test nie dorównuje mu trudnością. W historii Kyokushin tylko dwunastu zawodnikom udało się przejść tę próbę pomyślnie. Test stu walczących ludzi wymaga samozaparcia i determinacji, bo hyakushin-kumite Kyokushin Oyamy jest esencją ducha osu.

         Sosai Masutatsu Oyama przez trzy kolejne dni walczył z setką przeciwników, wygrywając wszystkie pojedynki. Wyczyn ten miał nie tylko uzmysłowić ogromną siłę, której nabiera się dzięki treningom karate, ale także - a może przede wszystkim - moc duchową która pozwala dokonywać rzeczy niewyobrażalnych dla przeciętnego człowieka . Kumite, czyli walka jest istotą karate. W walce bowiem najlepiej można sprawdzić swoją siłę, technikę i wiedzę. Zdaniem Oyamy brak walki albo demonstrowanie tylko kombinacji pewnych układów jest jedynie tańcem.

      Masutatsu Oyama znajdował wielu naśladowców. Żaden z nich nie potrafił jednak w każdym z trzech następujących po sobie dniach walczyć z setką przeciwników. Dlatego też Sosai "obniżył nieco poprzeczkę ", tworząc test  stu kumite, czyli stu walk w ciągu jednego dnia .W całej historii kyokushinkai przez tę próbę przeszło tylko kilku karateków, są to:

Masutatsu Oyama - 1965 - (Japonia)

Steve Arneil  - 1965 - (Wielka Brytania)

Shigeru Oyama - 1965 -  (Japonia)

Tadashi Nakamura  -1965 - (Japonia)

Loek Hollander  - 1967 - (Holandia)

John Jarvis  - 1967 -  (Nowa.Zelandia)

Howard Collins  - 1971 - (Wielka Brytania)

Miyuki Miura   - 1972 - (Japonia)

Akiyoshi Matsui  - 1986 - (Japonia)

Ademir de Costa - 1987 - (Brazylia)

Keiji Sanpei - 1990 - (Japonia)

Akira Masuda - 1991 - (Japonia)

Kenji Yamaki - 1995 - (Japonia)

Fransisco Filho - 1995 - (Brazylia)

Hajime Kazumi - 1999 - (Japonia)

Klaus Rex - 2002 - (Dania)

   

      W innych dyscyplinach sportu również próbowano dokonać tej sztuki. Udało się reprezentantowi Judo Masahiko Kimurze oraz przedstawicielowi Kendo, również Japończykowi, Tessuhu Yamaoka.

w górę

 

NAJLEPSI ZAWODNICY KYOKUSHIN

Tłumaczenie oparte o materiały pochodzące ze strony www.kyokushinresults.freeserve.co.uk

 

Matsui | Nakamura | Yamaki | Senpai | Kazumi | Midori | Kurosawa Masuda | Tsukamoto | Shichinohe | Kiyama | Narushima | Noji | Tamura

Filho | Feitosa | Pettas | Hug

 

Akiyoshi Matsui - Matsui był jednym z najlepszych techników kyokushin. Jego "timing" był tak perfekcyjny, że umożliwiał mu punktowanie przeciwników za pomoca technik nokautujących, ulobionych przez niego - jodan mawashi geri i ushiro mawashi geri. W wieku 17 lat Matsui był czwarty w swoim pierwszym występie na Otwartych Mistrzostwach Japonii, siedem lat później zakończył karierę zawodniczą. W tym zadziwiająco krótkim czasie zdołał wygrać Mistrzostwa Swiata, pokonując Andyego Huga w finale i Michaela Thompsona w półfinale, wygrał dwukrotnie Otwarte Mistrzostwa Japonii i ukończył 100 man kumite test. Obecnie stoi na czele IKO-1.

Powrót

 

Akiyoshi Matsui :
4th World Tournament 1987 - 1st
3rd World Tournament 1984 - 3rd (przegrana z Sanpei)
18th All Japan Tournament 1986 - 1st
17th All Japan Tournament 1985 - 1st
15th All Japan Tournament 1983 - 8th
14th All Japan Tournament 1982 - 3rd
13th All Japan Tournament 1981 - 3rd
12th All Japan Tournament 1980 - 4th
100 Man Kumite - 1986

 

 

Makoto Nakamura - Jak na wojownika ważącego 120 kg Nakamura był obdarzony ogromną szybkością, która w połączeniu z potężnymi ciosami, mocnymi kopnięciami i srogim stylem walki, czyniło go praktycznie przeciwnikiem nie do powstrzymania. W swojej szczytowej formie, Nakamura był niewątpliwie zawodnikiem, który wzbudzał największy strach i do dziś pozostaje jedynym, któremu udało się dwukrotnie zwyciężyć w Mistrzostwach Świata. Jest nadal pamiętany ze swoich wspaniałych walk, które stoczył w drodze do dwóch tytułów mistrzowskich, oraz finałów Otwartych Mistrzostw Japonii, gdzie również wygrał.

Powrót

 

Makoto Nakamura :
3rd World Tournament 1984 - 1st
2nd World Tournament 1979 - 1st
13th All Japan Tournament 1981 - 2nd
12th All Japan Tournament 1980 - 2nd
11th All Japan Tournament 1979 - 1st
10th All Japan Tournament 1978 - 3rd
9th All Japan Tournament 1977 - 3rd

 

 

Kenji Yamaki - jest kolejnym z wielkich japońskich zawodników, który przy wadze przekraczającej 100kg, ciągle posiadał wspaniałą technikę co pozwalało mu pokonać wielu przeciwników, nokautując ich niewiarygodnie silnymi ciosami i low kickami. Dzięki temu, że był trzeci w XVIII Mistrzostwach Japonii, zdobył miejsce na Mistrzostwa Świata, rok później. Po dojściu do finałowego dnia, przegrał na deski, po epickiej walce z Brazylijską legendą, Ademirem da Costą. Cztery lata później Yamaki dotarł do ćwierćfinału, gdzie został pokonany przez Kurosawę. Na VI Mistrzostwach Świata, pokonał Kurosawę w ćwierćfinale, wykazując się perfekcyjnym przygotowaniem i zdobył tytuł Mistrza Świata. Yamaki zakończył karierę zawodniczą jako aktualny Mistrz Świata i Japonii. Zaliczył również test 100 kumite.

Powrót

 

Kenji Yamaki :
6th World Tournament 1995 (IKO-1) - 1st
5th World Tournament 1991 - 5th (przegrana z Kurosawą)
4th World Tournament 1987 - Last 32 (przegrana z A. Da Costą)
26th All Japan Tournament 1994 - 1st
25th All Japan Tournament 1993 - 7th
24th All Japan Tournament 1992 - 7th
22nd All Japan Tournament 1990 - 8th
21st All Japan Tournament 1989 - 1st
20th All Japan Tournament 1988 - 3rd
18th All Japan Tournament 1986 - 3rd
10th All Japan Weight Tournament 1993 - 1st
100 Man Kumite - 1995

 

 

Keiji Senpai - jest wcieleniem ducha walki Kyokushin, to że nigdy nie poddał się, jest świadectwem jego zadziwiającego charakteru. Najlepiej widoczne było to podczas finału trzecich Mistrzostw Świata, gdzie walczył z czterema złamanymi żebrami przez cztery dogrywki, w walce, która trwała 10 minut. Senpai stał się pierwszym zawodnikiem, który wygrał pod rząd trzy razy Mistrzostwa Japonii a do finału dochodził pięc razy z rzędu. Jest również jednym z trzech zawodników, którzy dwukrotnie walczyli w finale Mistrzostw Świata, niestety dwukrotnie przegrywając ze swoim odwiecznym przeciwnikiem Nakamurą. Sześć lat po zakończeniu kariery, Senpai ukończył test 100 kumite.

Powrót

 

Keiji Senpai :
3rd World Tournament 1984 - 2nd (przegrana z Nakamurą)
2nd World Tournament 1979 - 2nd (przegrana z Nakamurą)
15th All Japan Tournament 1983 - 7th
14th All Japan Tournament 1982 - 1st
13th All Japan Tournament 1981 - 1st
12th All Japan Tournament 1980 - 1st
11th All Japan Tournament 1979 - 2nd
10th All Japan Tournament 1978 - 2nd
9th All Japan Tournament 1977 - 6th
8th All Japan Tournament 1976 - 5th
6th All Japan Tournament 1974 - 8th
100 Man Kumite - 1990

 

 

Hajime Kazumi - "ostatnia twierdza Japonii" jest jednym z najbardziej utytułowanych zawodników Kyokushin. W wieku dwudziestu lat Kazumi pokonał wielu czołowych zawodników, dochodząc do finału Mistrzostw Japonii. Od tamtego czasu, Kazumi nigdy nie zakończył zawodów poniżej drugiego miejsca. Jego prosty, ale bardzo efektywny styl uderzania i miażdżące kombinacje low kicków, pomogły mu dotrzeć do finału Mistrzostw Japonii sześć razy z rzędu, wygrywając cztery z nich, bijąc rekord Keiji Senpai, i dwukrotnie do finału Mistrzostw Świata, gdzie przegrał z Yamakim, i później Filho przez deski. Kazumi został Mistrzem w II Wagowych Mistrzostwach Świata w Osace w 2001 a rok później zdobył swój piąty tytuł Mistrza Japonii w 2002. Obecnie prowadzi własną szkołę "Kazumi Dojo" a jego zawodnicy próbują swoich sił w różnych stylach walki.

Powrót

 

Hajime Kazumi :
7th World Tournament 1999 (IKO-1) - 2nd (przegrana z Filho)
6th World Tournament 1995 (IKO-1) - 2nd (przegrana z Yamaki)
2nd World Weight Tournament 2001 (IKO 1) - 1st
34th All Japan Tournament 2002 (IKO-1) - 1st
30th All Japan Tournament 1998 (IKO-1) - 1st
29th All Japan Tournament 1997 (IKO-1) - 1st
28th All Japan Tournament 1996 (IKO-1) - 1st
26th All Japan Tournament 1994 - 2nd
25th All Japan Tournament 1993 - 1st
24th All Japan Tournament 1992 - 2nd
1st World Team Cup 1998 (IKO 1) - 1st
100 Man Kumite - 1995

 

 

Kenji Midori - był jednym z najmniejszych zawodników Kyokushin, z waga ok. 70 kg, Midori z nawiązką nadrabiał ten stan rzeczy dzięki swoją bezbłędną techniką i zdolnością do zadawania nokautujących ciosów. Walczył wspaniale w IV Mistrzostwach Świata do przegranej z brytyjską legendą - Michaelem Thompsonem. Midori dostał się do V Mistrzostw Świata po tym, jak wywalczył po raz trzeci tytuł wagowego Mistrza Japonii oraz dotarł do finału Otwartych Mistrzostw Japonii. Jego występ był po prostu elektryzujący, wiele ze swoich walk wygrał przez ippon. Midori walczył fantastycznie pokonując niesamowitego Shichinhoe, miażdżącego Kurosawę, i pokonując w finale Mistrza Japonii Masudę, został Mistrzom Świata. Obecnie stoi na czele IKO- 2 zwanej również Shinkyokushinkai.

Powrót

 

Kenji Midori :
5th World Tournament 1991 - 1st
4th World Tournament 1987 - Last 16 (przegrana z Thompsonem)
22nd All Japan Tournament 1990 - 2nd
17th All Japan Tournament 1985 - 5th
7th All Japan Weight Tournament 1990 - 1st
4th All Japan Weight Tournament 1987 - 1st
2nd All Japan Weight Tournament 1985 - 1st
Sursee Cup 1988 - 2nd

 

 

Hiroki Kurosawa - Do dzisiejszego dnia, Kurosawa pozostaje symbolem bezlitosnych ataków i miażdżących low kicków. Bez wątpienia nie było wcześniej, ani później zawodnika, który z taką łatwością po prostu "niszczył" przeciwników. Kurosawa wdarł się na scenę turniejową w 1984 roku, kiedy został pierwszym zawodnikiem, który wygrał Mistrzostwa Japonii w swoim pierwszym podejściu, kontynuował tę passę rok później kiedy to dotarł do finału w którym przegrał z Matsui. W swoich pierwszych Mistrzostwach Świata, doszedł do ćwierćfinału, nie mógł jednak walczyć z powodu licznych kontuzji, których doznał we wspaniałej zwycięskiej walce z Holendrem - Peterem Smitem. Cztery lata później w V Mistrzostwach Świata, poszedł krok dalej i dotarł do pierwszej czwórki, gdzie przegrał z późniejszym mistrzem - Kenji Midori. W 1995 roku w swoich trzecich Mistrzostwach Świata Kurosawa osiągnął coś, co nie udało się żadnemu innemu zawodnikowi - dotarł do pierwszej ósemki po raz trzeci. Niestety w kolejnej walce przegrał ze swoim starym rywalem Yamakim ,późniejszym zwycięzcą. Kurosawa próbuje do tej pory swoich sił w turniejach full contact w Japonii.

Powrót

 

Hiroki Kurosawa :
6th World Tournament 1995 (IKO-1) - 6th (przegrana z Yamaki)
5th World Tournament 1991 - 3rd (przegrana z Midori)
4th World Tournament 1987 - 6th (przegrana z Thompsonem - kontuzja)
25th All Japan Tournament 1993 - 6th
17th All Japan Tournament 1985 - 2nd
16th All Japan Tournament 1984 - 1st
10th All Japan Weight Tournament 1993 - 3rd
8th All Japan Weight Tournament 1991 - 4th
4th All Japan Weight Tournament 1987 - 2nd

 

 

Akira Masuda - Na tatami, pomimo bycia perfekcyjnym technikiem, Masuda polegał głównie na swoim silnych ciosach i mawashi geri na wszystkie strefy. W połączeniu z wyjątkowymi zdolnościami Masudy, te techniki były niezwykle skuteczne. W wieku zaledwie 20 lat, Masuda był ósmy w Mistrzostwach Japonii. W następnych latach znów osiągał sukcesy, zdobywając miejsca na podium w kolejnych Mistrzostwach Japonii. Na IV Mistrzostwach Świata Masuda był wyjątkowy, pokonał wielu twardych rywali przegrywając dopiero w półfinale z Andy Hugiem. W 1990 Masuda w końcu spełnił swoje ambicje wygrywając Mistrzostwa Japonii i w następnym roku kończąc test 100 Man Kumite. Te osiągnięcia stawiały go w roli jednego z faworytów w V Mistrzostwach Świata, w których spisał się rewelacyjnie i dotarł do finału w którym przegrał na deski z fenomenalnym wówczas Kenji Midorim. Cztrey lata później Masuda wyrównał rekord Kurosawy, kiedy to po raz trzeci znalazł się w pierwszej ósemce Mistrzostw Świata IKO-2, przegrywając z późniejszym zwycięzcą - Tsunamoko. Obecnie jest jednym z liderów organizacji zwanej IKO-2.
Powrót  

Akira Masuda :
6th World Tournament 1996 (IKO-2) - 5th (przegrana z Tsukamoto)
5th World Tournament 1991 - 2nd (przegrana z Midori)
4th World Tournament 1987 - 3rd (przegrana z Hugiem)
3rd World Tournament 1984 - 9th (przegrana z Onishi)
22nd All Japan Tournament 1990 - 1st
21st All Japan Tournament 1989 - 4th
18th All Japan Tournament 1986 - 2nd
17th All Japan Tournament 1985 - 3rd
15th All Japan Tournament 1983 - 5th
14th All Japan Tournament 1982 - 8th
100 Man Kumite - 1991

 

 

Norichika Tsukamoto - Tsukamoto jest zawodnikiem, którego zwinność i technika przeczą jego budowie. Jak na zawodnika, który ma ponad 190cm i ponad 90 kg posiada ogromny zasób technik nokautujących. W wieku zalednie 19 lat Tsukamoto ukończył Wagowe Mistrzostwa Japonii w pierwszej czwórce i później w tym samym roku był szósty w Otwartych Mistrzostwach Japonii. Wielu oglądających jego walki podczas tych dwóch turniejów, widziało w nim przyszłą gwiazdę. Nikt jednak nie przypuszczał, że jego rozwój będzie tak błyskawiczny i że zwycięży w swoich pierwszych Mistrzostwach Świata, i potwierdzi swoją klasę wygrywając dwa razy w kolejnych Mistrzostwach Japonii oraz w pierwszym Pucharze Świata. Po kilkuletniej przerwie Tsukamoto wywalczył drugie miejsce w XXXIV Mistrzostwach Japonii w 2002.

Powrót

 

Norichika Tsukamoto :
6th World Tournament 1996 (IKO-2) - 1st
7th World Tournament 1999 (IKO-2) - Last 16 (przegrana z Bacakiem)
1st World Cup 1997 (IKO-2) - 1st
34th All Japan Tournament 2002 (IKO-2) - 2nd
29th All Japan Tournament 1997 (IKO-2) - 1st
28th All Japan Tournament 1996 (IKO-2) - 1st
26th All Japan Tournament 1994 - 6th
17th All Japan Weight Tournament 2000 (IKO-2) - 1st
15th All Japan Weight Tournament 1998 (IKO-2) - 1st
11th All Japan Weight Tournament 1994 - 4th

 

 

Yashuri Shichinohe - - Nazwany przez Michela Wedela japońskim "Wściekłym Bykiem", Shichinohe był agresywnym zawodnikiem, który zwykł zasypywać swoich przeciwników gradem ciosów, robiąc użytek ze swych 100kg wagi i ponad 190 cm wzrostu, włączając jego miażdżące haki, którymi nękał swych rywali na tatami. Po zajęciu piątego miejsca w Otwartych Mistrzostwach Japonii i wygraniu trzech Wagowych Mistrzostw Japonii, Shichinohe został wybrany do reprezentacji Japonii na IV Mistrzostwa Świata, gdzie walcząc wspaniale zajął siódme miejsce, przegrywając po fantastycznej walce z Masudą. Cztery lata później, dodawszy do swej kolekcji kolejny tytuł Mistrza Japonii, Shichinohe powtórzył swój sukces zajmując w V Mistrzostwach Świata siódme miejsce.

Powrót

 

Yashuri Shichinohe :
5th World Tournament 1991 - 7th (przegrana z Midori)
4th World Tournament 1987 - 7th (przegrana z Masuda)
25th All Japan Tournament 1993 - 4th
24th All Japan Tournament 1992 - 4th
21st All Japan Tournament 1989 - 8th
18th All Japan Tournament 1986 - 5th
8th All Japan Weight Tournament 1991 - 2nd
6th All Japan Weight Tournament 1989 - 1st
4th All Japan Weight Tournament 1987 - 1st
2nd All Japan Weight Tournament 1985 - 1st
1st All Japan Weight Tournament 1984 - 1st

 

 

Hitoshi Kiyama - Kiyama zwrócił na siebie uwagę wygrywając pierwsze wagowe Mistrzostwa Świata w 1997. W następnym roku był trzeci w Otwartych Mistrzostwach Japonii i został członkiem reprezentacji Japonii, która zdobyła Puchar Świata. Rok 1999 był bardzo pechowy dla Kiyamy, przegrał on w drugiej rundzie mistrzostw Świata z Dlulanem z RPA. Od tamtego momentu Kiyama nigdy nie oglądał się za siebie i wygrywał kolejno Otwarte mistrzostwa Japonii, II Wagowe Mistrzostwa Świata (kategoria ciężka). To na tych mistrzostwach Kiyama, pokazał pełnię swoich możliwości, prezentując spektakularne mawashi geri jodan i ushiro mawashi geri jodan w połączeniu z doskonałymi ciosami i low kickami. To właśnie ta kombinacja odwróciła losy walki finałowej z doskonałym zawodnikiem rosyjskim - Sergiejem Osipovem, kiedy to bezustanna presja i agresywność pozwoliła Kiyamie osiągnąć sukces. W roku następnym Kiyama został jednym z nielicznych, którym trzy razy z rzędu udało się dotrzeć do finału Otwartych Mistrzostw Japonii, gdzie w finale przegrał z japońską legendą - Hajime Kazumim.W VIII Mistrzostwach Świata nie zawiódł i pewnie wygrał cały turniej. Jego wszzechstronność techniczna sprawia że jest trudnym przeciwnikiem dla wszystkich. Kiyama potrafi nawiązać walkę z każdym co przyczyniło sie do jego zwycięstwa w MS. W finale pokonał rewelację Mistrzostw - Sergeya Plekhanova z Rosji. Ten tytuł jest ukoronowaniem jego kariery sportowej, choc zapewne nie złozył jescze broni do końca.

Powrót

 

Hitoshi Kiyama :
8th World Tournament 2003 - 1st
2nd World Weight Tournament 2001 (IKO-1) - 1st
1st World Weight Tournament 1997 (IKO-1) - 1st
34th All Japan Tournament 2002 (IKO-1) - 2nd
33rd All Japan Tournament 2001 (IKO-1) - 1st
32nd All Japan Tournament 2000 (IKO-1) - 1st
30th All Japan Tournament 1998 (IKO-1) - 3rd
European Championships 2000 (IKO-1) - 1st
1st World Team Cup 1998 (IKO-1) - 1st

 

 

RYU NARUSHIMA

KRAJ: JAPONIA
FILIA: HONBU
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 5 Wrzesień, 1968
WZROST: 168cm
WAGA: 70kg
TYTUŁY: "6 World Tournament" (nagroda techniczna)
"World Weight Category '97" w wadze średniej zajął 3 miejsce
"13 All Japan Weight Category" zwycięzca w wadze średniej
"12 All Japan Weight Category" zwycięzca w wadze lekkiej
"11 All Japan Weight Category" zwycięzca w wadze lekkiej
WAZA: Jodan mawashigeri

Powrót

 

ugg schuhe barbour jacke woolrich jacken ugg schweiz barbour schweiz canada goose schweiz parajumpers zürich canada goose sale parajumpers jacke canada goose herren canada goose jacke parajumpers schweiz parajumpers outlet canada goose zürich

RYUTA NOJI

KRAJ: JAPONIA
FILIA: JYOSAI SANGENJAYA
FUNKCJA: Uchideshi
DATA URODZENIA: 9 Październik, 1978
WZROST: 185cm
WAGA: 95kg
TYTUŁY: "28 All Japan best 16" (nagroda zawodnicza)
WAZA: Jodan mawashigeri

 

Powrót

 

YOSHIHIRO TAMURA

KRAJ: JAPONIA
FILIA: YOSAI KANAGAWA / SHONAN
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 14 Czerwiec, 1965
WZROST: 176cm
WAGA: 100kg
TYTUŁY: "World Weight Category '97" w wadze ciężkiej zajął 5 miejsce
"29 All Japan" 4 miejsce
"28 All Japan" 7 miejsce
"25 All Japan" 2 miejsce
"24 All Japan" zwycięzca
"21 All Japan" 2 miejsce
"12 All Japan Weight Category" w wadze ciężkiej zajął 2 miejsce
"9 All Japan Weight Category" zwycięzca w wadze ciężkiej
"8 All Japan Weight Category" zwycięzca w wadze ciężkiej
"5 All Japan Weight Category" w wadze ciężkiej zajął 4 miejsce
WAZA: Gedan mawashigeri, Chudantsuki, Hizauchi

Powrót

 

FRANCISCO ALVES FILHO

KRAJ: BRAZYLIA
FILIA: HONBU
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 10 Styczeń, 1971
WZROST: 187cm
WAGA: 105kg
TYTUŁY:"6 World Tournament" 3 miejsce
"5 World Tournament Best 16 "(nagroda za najlepsze walki)
"World Weight Category '97" Zwycięzca w wadze ciężkiej
"Mini-World '94" zwycięzca
"7 South American Championships" zwycięzca
"6 South American Championships" zwycięzca
"5 South American Championships" zwycięzca
"'92 Brazil Championships" zwycięzca
"'91 Brazil Championships" zwycięzca
"'91 Uruguay Championships" zwycięzca
"'90 Brazil Championships" zwycięzca
"'90 Paulista Championships" zwycięzca
WAZA: Jodan mawashigeri

 Powrót

 

 

GLAUBE FEITOSA

KRAJ: BRAZYLIA
FILIA: SAO PAULO
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 9 Kwiecień, 1973
WZROST: 195cm
WAGA: 98kg
TYTUŁY: "6 World Tournament" 8 miejsce
"World Weight Category '97" W wadze ciężkiej zajął 2 miejsce
"Mini World '94" 2 miejsce
"'97 Americas Cup" zwycięzca
"'96 Brazil Championships" zwycięzca
"'95 Brazil Championships" 2 miejsce
"7 South American Championships" 2 miejsce
"6 South American Championships" 3 miejsce
WAZA: Jodan Hizageri

Powrót

 

NICHOLAS PETTAS

KRAJ: DANIA
FILIA: HONBU
FUNKCJA: Instruktor
DATA URODZENIA: 23 Styczeń, 1973
WZROST: 180cm
WAGA: 95kg
TYTUŁY: "6 World Tournament" 5 miejsce
"World Weight Category '97" w wadze ciężkiej zajął 3 miejsce
"26 All Japan" w najlepszej 16
"11 All Japan Weight Category" w wadze ciężkiej zajął 3 miejsce
"'95 European" zwycięzca w wadze ciężkiej
WAZA: Kakato otoshi

 

 

 

 

Powrót

w górę

ANDY  HUG

Jest to wolne tłumaczenie tekstów zawartych na stronach www.musashi.nl oraz www.fightingmaster.com

"Urodziłem się by walczyć" - Andy Hug

canada goose jas nep moncler jas heren canada goose jas moncler jas woolrich jas dames canada goose sale peuterey jassen parajumpers jas woolrich jas moncler jas dames canada goose jas parajumpers jassen moncler muts belstaff jas moncler jas duvetica jas peuterey jas
Andy Hug urodził się 7 września 1964 roku w małej wiosce - Wohlen w Szwajcarii. Ponieważ jego matka nie mogła się nim opiekować został oddany do adopcji. Andy swoje pierwsze lata życia spędził w sierocińcu. Dopiero w wieku trzech lat, ponownie zajęła się jego wychowaniem babcia.

Sytuacja rodzinna Andy'ego powodowała, że w szkole kpiono i znęcano się nad nim. Kiedy przyjaciel zaprowadził go do lokalnego Dojo Karate (Andy miał wtedy 10 lat), zaczął trenować głównie po to, aby się zrewanżować. Andy szybko stał się tak dobrym zawodnikiem, że Szwajcarska Federacja Karate nagięła zasady, by umożliwić sensacyjnemu nastolatkowi występ z dorosłymi w otwartych Mistrzostwach Szwajcarii, które wygrał w dość łatwy sposób!

W Japonii walczył po raz pierwszy, kiedy miał tylko 19 lat, były to III Otwarte Mistrzostwa Świata w 1983 roku. Jako nowicjusz i młody talent, zachwycił cały świat swoimi umiejętnościami i techniką. Cztery lata później, w IV mistrzostwach Świata, Andy dostał się do finału, pokonując z łatwością takich zawodników jak Masuda z Japonii, czy Adamir da Costa z Brazylii, którzy obaj przeszli później ostateczny test Karate Kyokushin - 100 men kumite.

Finał IV Mistrzostw Świata był pojedynkiem dwóch najlepszych techników w historii Kyokushin: Matsui oraz Andy'ego. Był to pierwszy raz, kiedy ktoś spoza Japonii dostał się do finału. Do dzisiejszego dnia karatecy oraz miłośnicy walki z całego świata rozmawiają o wielkim finale i o jego wyniku. Ale bez względu na wynik, Andy otworzył nową erę dla europejskich i zachodnich zawodników oraz pokazał światu, że dzięki ciężkiemu treningowi i talentowi każdy może zostać mistrzem. Dla wielu ludzi, to Andy był prawdziwym zwycięzcą tego finału i to on powinien wygrać IV Mistrzostwa Świata.

Rok później, 17 września 1988 roku, zostały zorganizowane specjalne zawody Karate Kyokushin w Sursee w Szwajcarii. Był to 1st International Super-Cup, który został zorganizowany przez Szwajcarską Federację Karate. W zawodach tych walczyli zawodnicy, między innymi z Japonii, Wielkiej Brytanii, Holandii, Węgier, Niemiec i Hiszpanii. W półfinale Andy pokonał Siegfrieda Elsona z Holandii. W finale zmierzył się z przyszłym Mistrzem Świata - Kenji Midorim. Z pewnością była to najbardziej porywająca walka wieczoru. Po dwóch dogrywkach, Andy Hug został ogłoszony zwycięzcą tego pojedynku oraz całego turnieju.

W 1989 roku Andy Hug został po raz drugi Mistrzem Europy w kategorii ciężkiej. Andy był wspaniałym zawodnikiem, tak popularnym, że jeździł po krajach całej Europy, jako specjalny gość - instruktor na obozach letnich Kyokushin Karate gdzie nauczał karate kontaktowego. Przed opuszczeniem Karate Kyokushin w 1992, by walczyć dla Seidokaikan Karate oraz w K-1, walczył z najlepszymi zawodnikami i największymi nazwiskami w historii Karate Kyokushin, przegrał w niewielu walkach. Dla wielu ćwiczących Kyokushin nadal pozostaje idolem - jako prawdziwy mistrz.

W tym samym roku, w którym Andy odszedł z organizacji Kyokushin, został Mistrzem Świata w Seido Karate, wygrywając w finale z Taiei Kin przez decyzję sędziów (5-0). Rok później, w 1993, po raz kolejny dotarł do finału, pokonując między innymi legendarnego Nabukai Kakude przez TKO w jednej z wczesnych rund. W finale Hug zmierzył się z japońskim Mistrzem Masaaki Satake. Od samego początku do końca kontrolował walkę! Andy trafił nawet Satake w twarz swoim słynnym oroshi kage, tak mocno, że Satake upadł. Jednak walcząc z japońskim bohaterem narodowym, walczył z nierównymi szansami i przegrał ten finał przez tameshiwari po trzech dogrywkach. Ale za to zdobył serca Japończyków otrzymując przydomek - Samuraj z niebieskimi oczami.

W tym samym 1993 roku Andy Hug rozpoczął swoją karierę w K-1. 5 listopada 1993 roku, Andy zadebiutował w K-1 przeciwko Rujii Murakami, z którym wygrał przez TKO w pierwszej rundzie, nokautując go trzykrotnie w ciągu 50 sekund. Andy został supergwiazdą od Hokkaido po Okinawę. Ale nie tylko dzięki oroshi kage, super sile i wysublimowanej technice podbił serca ludzi. To jego duch walki i ciepło powodowało tak głęboki respekt jego rywali jak i głęboką miłość jego fanów.

W Japonii Andy Hug zdobył tytuł Samuraja, który jest ogromnym zaszczytem. Kancho Ishii, szef K-1 w Japonii mówił: "Powód, dla którego ludzie w Japonii lubią Andy'ego tak bardzo jest taki, że posiada on coś, co Japończycy szanują: wielkie serce, wielkoduszność, siłę i wolę z żelaza."

Kiedy Andy Hug był małym chłopcem, zainspirował go film, "Rocky", to aby trenować z pasją, by zostać Mistrzem Świata. Andy został mistrzem - wiele razy. Podbił świat walcząc w Kyokushin i Seidokaikan. W 1996 roku determinacja Andy Huga przyniosła mu tytuł najlepszego zawodnika świata w sztukach walki. Ale zanim Andy został zwycięzcą K-1 w 1996 i finalistą w 1997 i 1998, zdobył także tytuły: UKF World Super Heavyweight Champion, WMTC World Super Heavyweight Champion, WKA World & European Muay Thai Super & Heavyweight Champion.

Ostatnie swoje lata spędził w Japonii, jednak pomimo tego, że nie mieszkał w Szwajcarii, wciąż był najpopularniejszym sportowcem w tym kraju, który kochał bardzo mocno. Raz w roku walczył w wieczorze K-1 w Zurychu, w latach 1995-2000. W Zurychu nigdy nie przegrał walki, pomimo tego, że walczył z najlepszymi zawodnikami w historii K-1, takimi jak: dwukrotny zwycięzca K-1 Grand prix - Peter Aerts, słynny Mike Bernanro z RPA, Mirko "CroCop" Filipovic i Stefan Leko. Andy Hug zdobył przydomek "Ironman" - "Człowiek z żelaza", nadany mu przez jego przeciwników, ponieważ zawsze atakował i szedł naprzód, runda po rundzie i nigdy nie poddawał się, ani nie zwalniał podczas walki.

Od 31 lipca do początku sierpnia 2000, Andy był w domu w Szwajcarii, aby odwiedzić żonę - Ilone Hug, z którą rozwiódł się miesiąc wcześniej i swego pięcioletniego syna Seya Hug. Nie czuł się w 100% dobrze i dlatego udał się na badania do szpitala. Narzekał na częste ataki gorączki i ciężkie krwotoki z nosa, jednak nie było żadnych śladów choroby. Pomimo rad lekarzy, postanowił wrócić do Japonii 14 sierpnia. Nawet podczas pobytu na lotnisku miał ciężki krwotok z nosa, jednak był zdecydowany powrócić do Japonii, aby wziąć udział w turnieju K-1 Grand Prix 2000 w Fukuoce. Menadżer Andy'ego również próbował wyperswadować mu tę podróż, jednak to mu się nie udało. Andy nigdy więcej nie powrócił do Szwajcarii.

Był w Japonii, kiedy zemdlał i został przewieziony do Nippon Medical School Hospital na dalsze badania medyczne. Prywatny lekarz Andy'ego odkrył narastającego guza po lewej stronie szyi i wtedy właśnie lekarze zorientowali się, że Andy jest chory na Leukemie. Leczenie rozpoczęto natychmiast, włączając chemioterapię. Wiedział, że jest poważnie chory. Skontaktował się ze swoją żoną Iloną telefonicznie, aby powiedzieć jej o chorobie. Powiedział wówczas, że nie wróci do Szwajcarii i że zostanie w Japonii - "Japonia jest moim domem i tutaj zostanę, aby walczyć z chorobą."

Lekarze ostrzegali Andy'ego, że, od kiedy cierpi na serce i problemy z ciśnieniem, chemioterapia może doszczętnie zniszczyć jego organizm. Miał łzy w oczach, kiedy lekarze stawiali diagnozę, jednak nadal był tak oddany sztukom walki i fanom, że poprosił o wywiad, aby mógł powiedzieć wszystkim o swej chorobie. Jednak lekarze nie zgodzili się na to.

21 sierpnia o 9.00 Kancho Ishii odwiedził Andy'ego w Nippon Medical School Hospital. Kancho powiedział później, że rozmawiali o turnieju K-1 w Jokohamie, który odbył się 20 sierpnia, wygranym przez przyjaciela Andy'ego - Francisco Filho. Andy powiedział również, Ishii'emu, że gdyby miał umrzeć wkrótce, to chciałby, aby stało się to w Japonii.

Andy napisał list do swoich fanów: "Myślę, że będziecie wstrząśnięci, kiedy usłyszycie o moim stanie zdrowia. Kiedy lekarze powiedzieli mi o tym, był to szok również dla mnie. Jednak chcę poinformować Was o moim stanie zdrowia, żebyśmy mogli razem walczyć przeciwko tej chorobie. Ta choroba to najcięższy ze wszystkich moich przeciwników. Niestety nie będę mógł walczyć w turnieju w październiku. Będę walczył z chorobą w Japonii i pewnego dnia znów pojawię się wśród Was. Trzymajcie się.Pozdrawiam - Andy Hug"

Ten list był ostatnią wiadomością dla fanów od Andy'ego. Kancho Ishii powiedział również, że ostatnimi słowami, jakie wypowiedział do niego Andy były: "Kocham Cię..." A Ishii odpowiedział: "Wiem, Andy-san"

W czwartek 24 sierpnia o 18:21 Andy Hug zmarł w wieku 36 lat. Jego serce zatrzymało się trzykrotnie, jednak lekarzom jakimś cudem udało się przywrócić puls. Za czwartym razem lekarze nie próbowali więcej przywracać Andy'ego do życia i pozwolili mu umrzeć w spokoju. Walka skończyła się, kiedy lekarze przestali reanimację.

Słynny holenderski zawodnik K-1 Peter Aerts również w tym czasie leczył kontuzję w Nippon Medical School Hospital. Peter Aerts zemdlał i płakał przez ponad dwie godziny, kiedy dowiedział się, że Andy odszedł. Peter Aerts rozmawiał z dziennikarzami na żywo w narodowej telewizji zaledwie godzinę po tym jak ogłoszono śmierć Andy'ego Obiecał światu, że będzie walczył dla Andy'ego, gdyż był jego bliskim przyjacielem, w zawodach K-1 Grand Prix 10 grudnia 2000. O 20:45 grupa kilku lekarzy, którzy leczyli Andy'ego oraz kancho Ishii, wzięli udział w konferencji prasowej, która trwała godzinę w Nippon Hospital. Około 21:45 Francisco Filho przyszedł z kondolencjami. Po około 40 minutach, Filho opuścił szpital nie mówiąc ani słowa do dziennikarzy, z czerwonymi, mokrymi od łez oczami.

Pogrzeb odbył się w Świątyni Yoshifuku. Ponad 12,500 ludzi przyszło złożyć mu ostatni hołd.

Żona Andy'ego, Ilona Hug przemawiała dla niego oraz dla 800 specjalnie zaproszonych gości, na ceremonii pogrzebowej, trzymając w rękach portret uśmiechniętego Andy'ego. Na ceremonii byli między innymi obecni: rodzina i przyjaciele Andy'ego, Prezydent Szwajcarii, Kancho Ishii, Kancho Matsui, Kenji Midori, Hajime Kazumi, Masuda, Nicholas Pettas i Francisco Filho.

Ludzie byli wzruszeni, kiedy Francisco Filho, Nicholas Pettas, Nobukakai Kakuda, Sasaki i inni wybrani zawodnicy sztuk walki nieśli trumnę Andy'ego, a osoba zapowiadająca oficjalnie w K-1 mówiła przez łzy: "W czerwonym narożniku, 180 cm, 97.7 kg, były mistrz K-1 Grand Prix; Ann Deeee Hu-uug". W tym samym czasie słuchali utworu "We will rock you", przy którym przez lata Andy Hug wychodził na ring.

Andy Hug przygotowywał się do startu w K-1 Grand Prix Finals w grudniu 2000 roku i planował pożegnalną walkę na ringu w Japonii, w niedalekiej przyszłości, po K-1 Grand Prix Finals. Andy miał nadzieję rozpocząć karierę filmową, jednak jego ostatnie marzenie nigdy się nie spełniło.

w górę